Long-form content is niet dood
“Wat maakt dat de Bankzitters of een willekeurige podcast van een uur zo lang de aandacht kunnen vasthouden?”
We hebben met z’n allen besloten dat lange content niet meer werkt. De aandachtspanne is kapot. Gen Z kan zich nergens meer op focussen. Alles moet kort, snel en prikkelend. Liefst in 30 seconden, anders haken we af. Tenminste, dat is het verhaal. Ondertussen kijken honderdduizenden jongeren video’s van drie kwartier van de Bankzitters op YouTube en schuiven ze digitaal aan bij podcasts van een uur of langer. Dat lijkt elkaar tegen te spreken. Misschien is het tijd om dat zwart-witdenken eens onder de loep te nemen.
Kort is de norm. Toch?
De opkomst van short-form content is niet te missen. TikTok, Reels en YouTube Shorts hebben ons mediagedrag veranderd. Alles moet direct de aandacht grijpen. Geen lange intro’s en geen omwegen. Platforms spelen daar slim op in. Maar toch vindt er langzaam verandering plaats. TikTok begon met ultrakorte video’s en schoof de maximale lengte later stap voor stap op om meer storytelling mogelijk te maken. YouTube Shorts startte met een afspeeltijd van rond de 15 seconden en schoof dit langzaam op naar 3 minuten.
Wat zie je gebeuren? De ondergrens blijft kort, maar de bovengrens schuift op. Ook verandert de functie van shorts. Short-form wordt steeds vaker ingezet als teaser. Vaak met iets geks, controversieels of spannends. Maar het echte verhaal zit daarachter, in de langere video, serie of podcast. Net zoals ik jou met een overdreven titel naar deze blog lokte, waar je uiteindelijk een lap tekst aan het lezen bent. Dat roept een interessante vraag op. Wat maakt dat de Bankzitters of een willekeurige podcast van een uur zo lang de aandacht kunnen vasthouden?
Persoonlijkheid en serialisatie
Een eerste antwoord ligt in persoonlijkheid. Vanuit marketing klinkt steeds vaker hetzelfde geluid: mensen volgen mensen, geen merken. De hype rondom alleen een merknaam vervaagt. We willen gezichten, karakters en consistentie. Kortom: we willen iemand leren kennen. In een podcast bouw je een relatie op met de host. Bij de Bankzitters weet je wat je kunt verwachten, maar ook weer niet helemaal. Die herkenning en persoonlijkheid zorgen ervoor dat je blijft hangen. Niet per se om het onderwerp, maar om wie het brengt. Maar er speelt nog iets anders: serialisatie. Succesvolle kanalen bouwen aan een rode draad, een terugkerend format en running jokes. Of ze nu extreem kort en rauw gaan of juist langer en serie-achtig werken; er zit structuur in. Je kijkt niet alleen één video; je kijkt een aflevering. En daarna nog één.
“Laat zien wat er misgaat. En neem deelnemers vervolgens mee terug om stap voor stap te ontdekken welke keuzes tot dat moment hebben geleid.”
Wat betekent dit voor e-learning?
In leerland reageren we begrijpelijk op de afnemende aandachtspanne. We knippen content op. We maken microlearnings. We verkorten modules. Minder tekst, meer tempo. Goede oplossingen voor de traditioneel lange e-learnings waar men nauwelijks doorheen komt. Maar daarmee rijst een andere vraag: dit gaat allemaal om vorm, maar wat doen we met de inhoud? Lange, monotone teksten zonder afwisseling zorgen voor afhakers. Dat is geen nieuws. Maar is dat een probleem van aandachtspanne? Of gewoon van saaie content?
Wanneer we in een e-learning werken met een terugkerend personage, gebeurt er iets interessants. Niet alleen omdat het ‘leuk’ is, maar omdat mensen zich gaan hechten. Je ziet een herkenbaar gezicht of hoort een herkenbare stem. Je ontmoet iemand die twijfelt, keuzes en fouten maakt. Net zoals bij een podcasthost of YouTuber leer je iemand kennen. Dat maakt het persoonlijk, wat we beter onthouden dan abstracte bulletpoints.
Maar herkenbaarheid alleen is niet genoeg. Een tweede laag zit in de ontwikkeling van een situatie. Stel, in de introductie schets je een scenario: een leidinggevende die worstelt met een feedbackgesprek. In scherm drie bereid je het gesprek voor. In scherm vijf gaat het mis. In scherm acht kom je er opnieuw op terug. Je zit nog steeds in hetzelfde verhaal. Dat gevoel van continuïteit maakt dat het geen losse schermen meer zijn, maar één doorlopende ervaring. Net als bij series blijf je kijken omdat je wilt weten hoe het verdergaat.
En dan is er nog een derde, vaak onbenutte laag: narratieve structuur. Films spelen hier al eeuwig mee. Denk aan verhalen die beginnen met het einde. Je ziet een conflict of een mislukking en de rest van het verhaal draait om de vraag: hoe zijn we hier beland? Dat principe kun je net zo goed toepassen in learning. Begin bijvoorbeeld met een ontspoorde teammeeting of een klant die een klacht indient. Laat zien wat er misgaat. En neem deelnemers vervolgens mee terug om stap voor stap te ontdekken welke keuzes tot dat moment hebben geleid.
Het is niet zo zwart-wit
Misschien is het dus niet zo simpel als: jonge mensen kunnen hun aandacht nergens bijhouden. Misschien houden ze hun aandacht prima vast, zolang de content het waard is. Als iemand drie kwartier naar de Bankzitters kan kijken, dan kan diezelfde persoon waarschijnlijk ook een halfuur een e-learning volgen. Mits het relevant en goed opgebouwd is, en natuurlijk de juiste prikkels bevat. Short-form kan nieuwsgierigheid aanwakkeren, maar long-form zorgt voor verdieping. En echte gedragsverandering vraagt nu eenmaal meer dan een snelle swipe.
Benieuwd hoe je long-form en interactiviteit slim kunt combineren in jouw leerstrategie? We denken graag met je mee.
